هیچکاک از عذاب دادن تماشاچی همیشه لذت میبرد. سینمای او تماشاگر را روی نوک صندلی خود میخکوب میکرد. نقطه اوجهای فیلم «سرگیجه» گواهی بر این مدعاست. در فیلمهای «طناب» و «پنجره عقبی»، او خطر را در اوایل کار به ما نشان میدهد و مابقی زمان، در دلهره و ترس و اضطراب نگهمان میدارد.
فیلمسازی
۱ مطلب
-
کارگاه فیلمسازی هیچکاک در ایرانآرت؛ هدیهکردن عذاب و تنش به تماشاگر