خانواده استاین نه گالری داشتند، نه قرارداد انحصاری بستند، نه حقوق ماهانه پرداخت کردند؛ قدرت آنها در چیز دیگری بود؛ اعتبار سلیقهشان. در آغاز قرن بیستم، اگر تابلویی بر دیوار خانه استاین دیده میشد، بسیاری از مجموعهداران و منتقدان آن را جدیتر میگرفتند. آنها بازار را با اعتبار فرهنگی ساختند، نه با قراردادهای تجاری.