EN

از رابطه‌ موسیقی با هویت تا مدارس مادرمحوری

سوابه سالم با حضور در برنامه تداکس در مورد موسیقی و فرهنگ صحبت کرد.

از رابطه‌ موسیقی با هویت تا مدارس مادرمحوری

ایران‌آرت: سوابه سالم سالها است که به عنوان معلم موسیقی و آهنگساز، به طور خاص در حوزه موسیقی کودک فعالیت می‌کند و فعالیت‌های بسیاری در این زمینه داشته است. خالق آلبوم "بازی‌های آوازی"  پنجشنبه ۳۰ شهریور در سومین دوره از تداکس دانشگاه علوم پزشکی تهران حاضر شد و در مورد موسیقی کودک سخن گفت.

او در مورد ضرورت آموزش موسیقی به کودکان و رابطه‌ی موسیقی با هویت انسان گفت: در سه دهه‌ی اخیر، تحقیقات نشان داده‌اند که برای رشد همه‌جانبه‌ی بچه‌ها، از نظر کلامی، عاطفی، روانی و ... موسیقی تأثیر زیادی دارد. ما در کلاس‌هایمان، شاهد این بودیم که بچه‌هایی که خامی حرکت، لکنت زبان، و عدم تمرکز داشتند؛ و حتی کودکان مبتلا به اوتیسم و سندرمِ دان چقدر موسیقی، به آن‌ها کمک می‌کرد.

او به دوران طفولیت‌اش اشاره کرد و گفت: کودکی من همان‌طور که سهراب می‌گوید؛ در کوه‌هایی چه بلند، دشت‌هایی چه فراخ گذشت. به طوری که هر پنج حواسم، در معرض طبیعت بود. صدای برگ‌ها و صدای باد را می‌شنیدم. فصل‌ها را می‌دیدم. از درخت‌ها بالا می‌رفتم. من دیدم که چطور یک گیاه رشد می‌کند، دل زمین را می‌شکافد، گندم می‌شود، چیده می‌شود، آسیاب می‌شود، آرد می‌شود و سرآخر، نان پخته می‌شود. آنجا قصه و بازی بود. اما بعد کانال عوض شد، و به تهران آمدم تا درس بخوانم. آنجا دیگر جایی برای شیطنت و بازی و خلاقیت نبود.

به گزارش ایلنا، این هنرمند ادامه داد: زمان گذشت و موزیسن، و بعد معلم موسیقی شدم. به بچه‌ها موسیقی یاد می‌دادم. در طی دوران معلمی‌ام، توجه‌ام به فرهنگ شفاهی کودکان ایرانی جلب شد، و متوجه شدم که آن، چه گنجینه‌ی محشری است. همه‌اش بازی و شوخی و شیطنت و ... است. متل‌های ما، دو کارکرد دارد. متل‌ها نه ادبیات‌اند و نه موسیقی، ولی به مرور تبدیل به ادبیات و موسیقی می‌شوند.

سالم، فرهنگ قدیم ایران که پایه‌اش مادران و دایگان ایرانی بودند را مهم شمرد و گفت: من به مدرسه‌ی مادرمحوری معتقدم؛ مدرسه‌ی مادران و دایگان ایرانی. این مدرسه در ناخودآگاه ژن فرهنگی ما وجود دارد. در آنجا، دنیای شاد، شوخ، ساده و جذابی جریان دارد. کلام‌ها موزون است. دنیایی که در آن، ترس و اضطراب و خجالت نیست. اما خیلی جالب است که مادرانی که این مدارس را ساختند، خودشان زندگی‌های سختی داشتند.

او در پایان گفت: فکر می‌کنم مسئولیت بزرگ و مهمی بر دوش همه‌ی ماست که این فرهنگ را هر چه بهتر بشناسیم، و آن را دوباره احیا کنیم. آن کشورهای قدرتمند جهان، با هزینه‌های بسیار، کاری می‌کنند که سلیقه‌های خود ما و بچه‌های ما را تحت تأثیر خودشان قرار دهند.

 

ارسال نظر