EN

در این سرای بی‌کسی...

زنانی با کوله‌باری از خستگی/ ماتیک قرمز یکی از نمایش‌های دل‌نشین این روزهاست

در زمانه‌ای که عشق‌ها رنگ‌باخته است و در دوره‌ای که کمتر کسی از عاشقیت خود سخن می‌گوید، سه زن رو به تماشاگران، داستان غم عشق خود را روایت می‌کنند.

زنانی با کوله‌باری از خستگی/ ماتیک قرمز یکی از نمایش‌های دل‌نشین این روزهاست

ایران آرت: ترس‌ها و هوس‌ها. خشم‌ها و مشق‌های زندگی خود را یک‌به‌یک می‌گویند.  آن‌ها از دیروز به امروز رسیده‌اند. زنانی با کوله باری از خستگی و فرسودگی ، با موی سفید از عشقی به قرمزی، ماتیک سخن می‌گویند.

"ماتیک قرمز" عنوان نمایشی است به کارگردانی سودابه کریمی که این روزها در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان، در حال اجرا است. نمایشی ساده، بی‌پیرایه، بدون ادعا و اداهای روشنفکری. نه زرق‌وبرقی دارد و نه عنوان پرطمطراقی. بازیگران آن اگرچه نام‌آور نیستند اما کمتر از نام‌آوران بازی نمی‌کنند. بازی‌ها روان و دل‌نشین است.

ماتیک قرمز، داستان سه زن است. آن‌ها باغمی از دیروز به امروز رسیده‌اند. تلاش‌ها نافرجام این سه زن، کل نمایش را دربرمی گیرد. ناکامی زنان ایران، داستان تازه‌ای نیست اما داستان ماتیک قرمز، سه زن را که درگذشته هیچ نسبتی باهم نداشته‌اند، امروز به هم گره‌زده است . زنانی که اگر دیروز باهم نبودند، دست تقدیر آن‌ها را امروز کنار هم نشانده است تا عشق دیروزشان را به عمر کوتاه امروزشان گره بزند.

ترلان، گل نسا و قمر، سه دختری بودند که هرکدام آرزوها و روی‌هایی داشتند. اما یک مرد ، زندگی تک‌به‌تک آن‌ها را دگرگون کرد، درجایی دیگر عشق در چشم عاشق خود ندید و درزمانی دیگر از کنار زنی دیگر به‌سادگی عبور کرد.

هر سه زن ، در اندرون خودشان، دل‌بسته مرد بودند. هرکدام از او چیزی طلب داشتند. مرد اما عاجز از آن بود که خواسته زنان زندگی‌اش را برآورده کند. یک زن عمرش را به عشق او گره‌زده بود، زن دیگر از او بچه‌ای می‌خواست و زن سوم ایستادگی و مقاومتش را طلب می‌کرد. مرد در پاسخ شازده‌ای تمام‌عیار بود ، اما در پاسخ به هر سه زن ناکام بود.

ماتیک قرمز، شاید زوال مرد ایرانی را به نمایش می‌گذارد، مردی که نمی‌داند چه می‌خواهد، مردی که درکی از عشق ندارد و مجبور است تمام سال‌های عمر را تنها زندگی کند.

ماتیک قرمز، نه‌فقط زوال مرد ایرانی را که تنهایی زن ایرانی را نیز نشان می‌دهد. زنان اگرچه در انتهای عمر باهم هستند اما تقدیرشان آن‌چنان رقم می‌خورد که یا در فراموشی باشند و یا در بی‌کسی. در این سرای بی‌کسی، کسی به در نمی‌زند، به دشت پرملال ما پرنده پر نمی‌زند....

 

ارسال نظر