در ساحل خورفکّان، جایی که کوهها به دریا میرسند، محمد احمد ابراهیم، عمری را به شنیدن صدای زمین گذرانده است. در صخرههای ساییدهشده از باد و جزر و مدِ متغیر، او شکلها، رنگها و ریتمهایی را یافته که ضربان قلب آثارش را میسازند؛ چه بر بوم نقاشی نشسته باشند و چه در قالب مجسمههایی که گویی از دل زمانی دور کشف شدهاند.