کد خبر: 66357 A

گرین آرت گالری دبی، دو سالانه شارجه، آرت دبی

​«پیشنهادهایی برای یادبود تقسیم» عنوان نمایشگاه گروهی است که توسط «سهر شاه» به کیوریتوری «مرتضی ولی» از 18 ژوئن 2022 تا 19 فوریه 2023 در گرین آرت گالری دبی ادامه دارد.

ایران آرت : پیشنهادهایی برای یادبود تقسیم» در واقع پروژه ای است که هنرمندان و نویسندگان را برای یادبودی خیالی ترغیب می کند .

این نمایشگاه هنرمندان را با توجه به تقسیم بندی هایی که دولت-ملت های مدرن آسیای جنوبی را به وجود آورده، گرد هم جمع کرده است. این پروژه به کیوریتوری «مرتضی ولی»، از آثار هنری و متون گرفته تا طرح‌ها و ماکت‌ها را در بر گرفته و انبوهی از رویکردهای شاعرانه و نظری را به یک رویداد تاریخی بدل می کند که در برابر طبقه‌بندی‌های محدود مقاومت می‌کند.

ولی این پروژه را در سال 2011 به عنوان بخشی از مجموعه ای از انتشارات به سفارش دوسالانه شارجه 10 تحت عنوان کتابچه راهنمای خیانت آغاز کرد.

«پیشنهادهایی برای یادبود تقسیم» شامل پیشنهادهای جدید بنی عابدی است. صیرا انصاری; همالی بوتا; اردوگاه; Abhijan Toto، Fileona Dkhar و Pujita Guha برای برنامه درسی جنگل. شیلپا گوپتا; فیضه حسن; عزیز هزاره; کراچی لاجامیا (شهانا رجانی و زهرا ملکانی); شریاس کارل؛ آمیتاوا کومار; باشگاه نقاشی پاک خواتین; Sreshta Rit Premnath; فضل رضوی; سهر شاه; عمر وسیم; و نبله یحیی .

در ادامه می توانید بخشی از مصاحبه khaleejesque با «مرتضی ولی» کیوریتور نمایشگاه «پیشنهادهایی برای یادبود تقسیم» را بخوانید.

این مصاحبه را Saira Malik خبرنگار سایت خبری khaleejesque انجام داده است:

انگیزه شما از سرپرستی "پیشنهادهایی برای یادبود تقسیم" چه بود؟

مرتضی ولی: مدتهاست که علاقه مندم که هنر چگونه می تواند خاطرات شخصی و جمعی آسیب های تاریخی را مورد توجه قرار دهد. در غرب، این رشته از هنر معاصر اغلب بر جنایات هولوکاست متمرکز است. به نظر می‌رسد که تقسیم جنوب آسیا در سال 1947 نمونه‌ای کلیدی از چنین آسیب‌های عمیقی در جنوب جهانی است. خوش‌بینی استقلال پسااستعماری با خشونت وحشتناک و آوارگی توده‌ای خدشه‌دار شد، اما در دهه‌های بعد، این تجربیات باید در خدمت ملت‌سازی و توسعه سرکوب می‌شد.به نظر من، این سرکوب منجر به بازگشت مکرر اما غیرمعمول گذشته آسیب زا، در قالب تنش های جمعی و فرقه ای مداوم و اخیراً، اقتدارگرایی فزاینده و سرکوب جوامع به حاشیه رانده شده و اقلیت شده است. برای غلبه بر آنها، بحث باز درباره وحشت های گذشته ضروری است و این نمایشگاه امیدوار است به شروع این روند کمک کند. ایده درخواست پیشنهادات برای یادبود تقسیم از غیبت، در سال 2011کلید خورد .

_ وقتی هنرمندان را بخشی از نمایش می‌دانستید، اصول اساسی برای شما چه بود؟

اولین مورد البته خود پیشنهاد به عنوان یک وسیله هنری است. پیشنهاد با حذف نیاز به فعلیت‌سازی، برای رویکردی عمل‌گرایانه، تخیل را آزاد می‌کند و امکان تفکر اتوپیکی، شاعرانه، گسترده و غیرمتعارف را فراهم می‌کند.

من همچنین به هنرمندانی علاقه داشتم که شیوه هایشان به نوعی پیشنهادی است، آنها اظهارات قطعی یا اعلامی نمی کنند، بلکه آثاری را تولید می کنند که پایان باز و کنایه ای است و مخاطب باید آن را تکمیل کند. همچنین به استراتژی‌ها یا رویکردهای خاصی فکر کردم که ممکن است به سبک کردن موضوع دشوار و سنگین کمک کند و آن را تا حدودی در دسترس‌تر کند. چند پیشنهاد روحیه بخش مانند جشن ها دارند، مانند جشن هدیه دادن آمیتاوا کومار، که در آن چیزی که رد و بدل می شود اشیاء ساده روزمره است که برای کامل شدن به اجزای هر دو طرف مرز نیاز دارد، یا تی شرت برنامه درسی جنگل، که محیط را متحول می کند. سیم خاردار تیغ‌دار از مرزهای نظامی‌شده در یک مارپیچ سبز نئونی روان‌گردان از نور، مانند چیزی که می‌توان در غوغایی که در اعماق جنگل برگزار می‌شود تجربه کرد، زمانی که گفته می‌شد مرزها بالاخره لغو شده‌اند.

ـ آیا می توانید درباره روند کیوریتوری پشت این نمایشگاه با ما صحبت کنید؟

 اولین قدم تهیه فهرست آرزوهای هنرمندان بود که با همکاری همکارم «لوکاس مورین»، متصدی نمایشگاه در مرکز هنری جمیل انجام دادم. سپس از هنرمندان دعوت کردیم و موضوع پروژه را با آنها در میان گذاشتیم. ما درباره موضوعات و استراتژی‌هایی بحث کردیم که بخشی از شیوه‌های جاری  بود و ممکن بود به خوبی به قالب پیشنهاد کمک کند. اما فراتر از آن گفتگو و پیشنهادات اولیه، هنرمندان آزاد بودند که به هر شکلی که صلاح می‌دانند به خلاصه پاسخ دهند و چنین ایده‌های هوشمندانه و تیزبینی را ارائه کردند و نمایشگاه را به گونه‌ای که ما نمی‌توانستیم پیش‌بینی کنیم، غنی‌تر کردند.

_ تجربه کلی از چیدمان نمایشی مانند این پروژه چقدر احساسی بود؟

همانطور که ممکن است انتظار داشته باشید، موضوع برای بسیاری از هنرمندان نمایش، اگر نه همه، کاملا شخصی و احساسی است. میراث تقسیم و جابجایی ناشی از پارتیشن بسیار فراتر از خود رویداد است و به شکل‌گیری زندگی‌ها به روش‌های بسیار واقعی ادامه می‌دهد. سرزمین مادری بنی عابدی (2022)، شاید به بهترین وجه مخاطرات را نشان می دهد. ویدئویی که تاریخ‌ها و فرهنگ‌های مشترک و تفاوت‌های اخیر بین هند و پاکستان را از طریق شوخی‌های رقابتی بین دو آواتار خود هنرمند به نمایش می‌گذارد .

ـ اگر مخاطب بتواند یک چیز را از «پیشنهادهایی برای یک یادبود برای پارتیشن» بگیرد، آن چیزی چیست؟

آثار هنری به خودی خود چند ظرفیتی هستند و نمایشگاه قالبی است که به مخاطبان اجازه می دهد تا تعاملات فردی خود را با آثار هنری داشته باشند، تقطیر یک نمایشگاه تا یک نمایشگاه همیشه دشوار است. اما اگر تحت فشار قرار بگیرم، می‌خواهم مردم بدانند که هیچ راه «درست» واحدی برای ارتباط و یادآوری گذشته، به‌ویژه رویدادی آسیب‌زا مانند تقسیم وجود ندارد. هر کس دیدگاه منحصر به فردی دارد که هر یک کاملاً معتبر است و مجموعه ای از انواع حرکات کوچک و پیشنهادات متواضع ارائه شده در نمایشگاه ممکن است بهتر از هر بنای تاریخی ملی به تحمل بار آسیب های تاریخی کمک کند. 

آرت دبی مرتضی ولی گرین آرت گالری دو سالانه شارجه
ارسال نظر

آخرین اخبار

پربیننده ترین